Orgaandonatie bekeken vanuit zielsniveau

Bijna iedere volwassene heeft zichzelf de vraag weleens gesteld: ‘wil ik orgaandonor worden’? Maar hoe kun je deze beslissing nu nemen zonder echt te weten wat het inhoud, en wat de gevolgen zijn voor je hele wezen. Dus niet alleen voor je lichaam, maar vooral wat de gevolgen zijn voor je ziel? In hoeverre beïnvloed een donatie het stervensproces? Lieve dank voor Marie-Claire van der Bruggen (o.a. auteur van ‘Het sprookje van de dood’ en stervensbegeleider) die haar visie hierop wilde delen, bekeken vanuit zielsniveau:

Ik weet uit mijn ervaring met stervenden dat het sterven echt een heel persoonlijk proces is. Dit kan lang of kort duren dat is voor iedereen weer anders. Orgaandonatie kan dit proces zeker verstoren. Vooral ook omdat een ziel dan niet echt de kans krijgt om op een rustige manier afscheid te nemen van zijn lichaam en het leven. Het gaat bij orgaandonatie altijd gepaard met haast en stress. Daarnaast is het voor de nabestaanden ook een heel ingrijpend gebeuren. Er moet in hele korte tijd afscheid genomen worden van een geliefde die nog met een warm kloppend hart in bed ligt.

Voor de operatie ziet de betrokkene er uit alsof hij slaapt. Na de operatie ziet hij er meer dan lijkbleek uit, om dat hij dan echt is gestorven, en er weinig bloed over is na de operatie. De familie moet daar van te voren over worden ingelicht anders is de schok groot. De familie is dus niet aanwezig bij het sterven. Dit is vaak heel moeilijk en onwerkelijk om zo afscheid te moeten nemen. Verder betekent hersendood ook niet dat je echt dood bent. Anders zou het wel gewoon “dood” heten toch…..

Een enkele keer gebeurt het namelijk zelfs dat iemand die hersendood verklaard is na een tijd toch weer bijkomt en soms ook heeft gehoord dat ze orgaandonatie aan het bespreken waren. Als organen uit een levend lichaam worden gehaald ziet hier zeker ook nog de zielsenergie in van diegene. Er zijn veel verhalen van mensen die organen hebben mogen ontvangen en die bepaalde gewoontes en voorkeuren hebben overgenomen van de donor.

Maar….. het is ook mogelijk dat je als ziel hier juist voor gekozen hebt om in dit leven te ervaren hoe een stervensproces verloopt via orgaandonatie. Of ze hebben met een andere ziel afgesproken om dit voor elkaar te doen. Er is hier naar mijn idee dus zeker geen goed of fout in. Maar wat wel heel belangrijk is dat als je voor orgaandonatie kiest, je dit alles wel heel goed beseft en dat het voor het stervensproces op zielsniveau zeker consequenties heeft. Maar als je dit alles goed in overweging hebt genomen en je kiest alsnog voor orgaandonatie uit naastenliefde dan kan het natuurlijk nooit een foute keuze zijn. Als je de keuze maar heel bewust en met je hart neemt! En natuurlijk kan het stervensproces dan wat moeizamer gaan maar er is altijd hulp van Thuis om je te helpen met de overgang. Je kunt het ook vergelijken met het geboren worden. We streven er allemaal naar om dit zo soepel en prettig mogelijk te laten verlopen maar soms komen er toch complicaties bij waardoor dit niet lukt. Maar als baby herstel je hier vaak weer snel van. Zo is het ook met het sterven. Soms verloopt een sterven om wat voor reden dan ook wat moeizamer, maar als je de overgang eenmaal hebt gemaakt krijg je Thuis alle hulp en liefde om hiervan te herstellen.

Wat heel belangrijk is bij je keuze is om hierbij vooral je gevoel en je hart te volgen.

kaart9

Mocht je hier meer over willen lezen dan raad ik je het volgende boek aan:

Voor meer verheldering over het leven bekeken vanuit zielsniveau kun je hier een (boeken)film bekijken die de vier boeken van Marie-Claire samenvatten.

miniatuur-yuotube

Wees welkom om jou gedachten over orgaandonatie hieronder te delen!


Marie-Claire van der Bruggen: www.zielsgelukkig.nu 

4052730_l

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*